Խրիմյան Հայրիկ

Խրիմյան Հայրիկը հասարակական-քաղաքական, մշակութային, կրթական և ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ էր, 

Ամենայն հայոց կաթողիկոսը (Մկրտիչ Ա Վանեցի, 

1892–1907 թթ-ին): Ազգանվեր գործունեության համար 

ժողովուրդը նրան կոչել է Հայրիկ պատվանունով: 

Картинки по запросу xrimyan hayrik

 

Խրիմյան Հայրիկը (իսկական անուն-ազգանունը` Մկրտիչ Խրիմյան) ուսանել է Վասպուրականի Լիմ և Կտուց անապատների վանական դպրոցներում, 1842 թ-ին հաստատվել է Կոստանդնուպոլսում: 1854 թ-ին ձեռնադրվել է վարդապետ: 1855–56 թթ-ին հրատարակել է «Արծվի Վասպուրականի» ամսագիրը: 1856 թ-ի հունիսին, վերադառնալով Վան, ստանձնել է Վարագավանքի վանահայրությունը, որտեղ 1857 թ-ին հիմնադրել է հոգևոր ժառանգավորաց վարժարան, իսկ 1858 թ-ին վերսկսել «Արծվի Վասպուրականի» հանդեսի հրատարակությունը: 

Читать далее

Реклама

Խրիմյան Հայրիկ Կենսագրություն

Похожее изображение

ԳԱՂԱՓԱՐԻ ԵՎ ԱԶԱՏՈԻԹՅԱՆ ՋԱՀԱԿԻՐԸ

Մկրտիչ Խրիմյանը պատմական այն դեմքերից է, որ իրենց ժամանակակիցների աչքում արդեն առանձնանում են հասարակ մահկանացուներից, դառնում խորհրդանիշ, օրինակ, ուղեցույց: Եվ հենց ժամանակակիցները նրան մեծարել են Հայոց Հայրիկ պատվանունով, արվեստագետները գծել են նրա դիմանկարը, բանաստեղծները փառաբանել են նրան որպես ճշմարտության անդուլ որոնողի, «գաղափարի և ազատության ջահակրի» (Սիամանթո):

Читать далее

Խրիմյան Հայրիկ.10 միտք

Картинки по запросу Խրիմյան Հայրիկ

«Մարդիկ հավասար ծնվում են, անհավասար ապրում, հավասար էլ մեռնում են»:
«Ներքին անհամերաշխությունը ավելի շատ է Հայրենիքը կորստյան մատնում, քան եկած թշնամին»:
«Մարդու ազնվության ամենափայլուն փաստը նրա մեծահոգությունն է և ոչ թե՝ ունեցած հարստությունը»:
«Նա է իսկական ազնիվ անձ, որ դեպի ժողովուրդը ունեցած սիրո մեջ է փնտրում յուր փառքը»:
«Տերը յուր իշխանական կահույքը դնելով երկնքում, ամբողջ տիեզերքը կառավարում է բնական և հավիտենական օրենքներով: Նրանք անքակտելի և անփոփոխ են, ոչ ոք չի կարող քանդել կամ փոխել նման աշխարհական կանոններ, որոնք մի ձեռքով գրվում են, իսկ մյուսով՝ ջնջվում»:
«Մի՞թե կարելի է մերձավորից խլած հացով կշտանալ: Ոչ, գողացված և ուժի զորությամբ ձեռք բերած հացը շուտ է վերջանում: Անհատնելի և արդար է այն հացը, որ ձեռք է բերվում ճակատի քրտինքով: Ով այս սկզբունքը ոտնատակ տալով է հաց ուտում, նա քանդում է Աստծու պատվիրանը»: