Գենետիկորեն մոդիֆիկացված սնահավատությունը

Image result for ԳՄՕ

Մարդկանց ազդեցության հնարավորություններն օրգանիզմների կառուցվածքի վրա մեծապես աճել են անցած դարի 50-ականներից սկսած, երբ ծնվեց մոլեկուլյար գենետիկան, մինչ այսօր, երբ լաբորատորիաներում կարողանում են արհեստական պայմաններում կենդանիների առանձին հյուսվածքներ աճեցնել։ Այս ամենին զուգահեռ՝ աճում է հասարակական մտահոգությունն այդ տեխնոլոգիաների վերաբերյալ։ Սակայն, քանի որ ոլորտը բարդ է, իսկ մարդկանց իմացության միջին մակարդակը՝ ցածր, այդ մտահոգությունը շատ հաճախ վերածվում է սնահավատ վախի։ Այդ նույն վախով է պատված գենետիկորեն մոդիֆիկացված օրգանիզմների (ԳՄՕ)՝ որպես սնունդ օգտագործելուց խուսափելը։

Читать далее

Реклама

Հետազոտման պլան

Նպատակը- Իմանալ հասարակության կարծիքը << Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրի քոլեջի մասին։
Աշխատանքային ժամանակահատվածը- 10 օր
Ուսումնասիրության օբյեկտն ու առարկան- Հասարակությունը
Աշխատանքային գործիքներ- Թերթիկ, տեսախցիկ, ձայնագրիչ
Տարիքային խումբ ու քանակ- 15-60 տարեկան, 150 մարդ
Խնդիրները- 1․ Չշտել հասարակության կարծիքը
2․ Տեղեկացենել այդ ուսումնական հաստատության մասին։

Վարժություններ․23․10

1. Կետադրել տրված տեքստը։ ․

Մի անգամ՝ հետմիջօրեին, Վաչե թագավորի միամորիկ որդին՝ Վաչագանը,որ տասնիննամյա պարթևահասակ երիտասարդ էր՝ մուգ շագանակագույն մազերով և հոնեղ ճակատով, պատշգամբի քարե բազրիքին կռթնաց, նայում էր հուրթի պարտեզին և ունկնդրում թոչունների հոգեհմա երգը։ Կարծես աշխարհի բոլոր երգեցիկ հավքերը հավաքվել էին այնտեղ՝ իրենց անուշ դայլայլով մրցելու միմյանց հետ։ Թվում էր՝ ողջ բնությունը քարացած ունկնդրում էր նրանց քաղցրահնչյուն երգի անուշ դայլայլը, այնինչ Վաչագանը, թեև հիացած այդ ամենով, հոգով ու մտքով սավառնում  էր մի այլ աշխարհում։

Читать далее

Round The World- Alone

travel-alone

John White is a bus driver. He likes his job, but he loves his boat. Once a year, John goes on a short journey in the boat. His wife Pauline and son Andy often go with him.

This year is different. John is taking a year off from his job and is sailing around the world. And he’s doing it alone. An exciting journey? Yes and no. ‘Sometimes, dolphins and whales swim along with the boat, and sometimes i sail paat beautiful tropical island,’ says John. ‘But sometimes the eeather gets bad and then i have problems.’ John wants to make the seasons good. He wants to see the world and to inspire others to do the things that seem to be the first impossible. 

Հայաստանի ազատագրական շարժումը

Ազգայինազատագրական պայքարի նախադրյալները։ 1878 թ. Սան-Ստեֆանոյի նախնական հաշտության և Բեռլինի վեհաժողովիդաշնագրով ըստ էության միջազգայնացվել էր Հայկական Հարցը։Բայց շատ չանցած պարզ դարձավ, որ դիվանագիտականճանապարհով այդ հարցը չի լուծվելու։ Իր հերթին սուլթանականկառավարությունը ձեռնարկեց Հայկական Հարցի յուրովի լուծում: Եթե Բեռլինի վեհաժոդովին հաղորդած առաջին տասնամյակում դաառավելապես արտահայտվում էր ժողովրդագրական, վարչատարածքային և հարկային քաղաքականությանիրականացումով, որի նպատակն էր հայաթափել ԱրևմտյանՀայաստանը, ապա 1890-ական թթ. սկզբներից արդուլհամիդյանվարչակարգը՝  ձգտելով կանխել ուժգնացող հայ ազատագրականշարժումը, դիմում է Հայկական Հարցի լուծման ավելի արմատականմիջոցի՝ Հայաստանի բնիկ բնակչության ֆիզիկական բնաջնջման։
Իր հերթին՝ Բեռլինի վեհաժողովից հետո միջազգայինդիվանագիտությունից հիասթափված հայկական ազատագրականշարժման գործիչները կանգնեցին պայքարի մարտավարությունըփոխելու անհրաժեշտության առաջ՝ Հայկական Հարցի լուծման հույսըգլխավորապես կապելով զինված պայքարի հետ։
Ազատագրական պայքարի ղեկը ստանձնած կուսակցությունները, չնայած իրենց միջև եղած մարտավարական որոշակիտարբերություններին, անվերապահորեն հեղափոխության հետկապեցին արևմտահայության ազատագրումը։
Ազգային-ազատագրական պայքարի գլխավոր նպատակի և դեպի այնտանող ուղու սահմանումը  օրինաչափորեն դնում էր նաև տվյալիրավիճակին ու պատմական պահին համապատասխանգործունեության ձևերի ու միջոցների ընտրության հարցը, որոնքպետք է համապատասխանեին իրական պայմաններին՝ հաշվիառնելով պայքարի ճանապարհին առկա դժվարություններն ու խոչընդոտները։Related imageՊայքարի առաջին շրջանում շարժումը ղեկավարող ուժերին բնորոշ էր քաղաքական ռոմանտիզմը, երբ երկրից հասնող օգնության կոչերընրանք սխալ էին ընկալում՝ գտնելով, որ ժողովուրդը պատրաստ էհամընդհանուր ապստամբության: Հայկական հարցը միամտորենհամարվում էր մոտ ժամանակներում լուծելի հարց՝ ակնհայտորենթերագնահատելով Օսմանյան կայսրության իրականհնարավորությունները։ Պայքարը ղեկավարող կենտրոններում, որոնքգտնվում էին երկրի սահմաններից դուրս, բացակայում էրԱրևմտահայաստանի իրական վիճակի վերաբերյալ հստակպատկերացումը։Մտավոր առումով ավելի զարգացած և տնտեսապես բարվոքվիճակում գտնվող հայության մի ստվար զանգվածի կենտրոնացումըբուն երկրից դուրս՝ կայսրության խոշոր կենտրոններում, հատկապեսԿ. Պոլսում և Զմյուռնիայում, այսինքն՝ եվրոպայի տեսադաշտում, ստիպում էր թուրքական բռնապետության դեմ մղվող պայքարըհաճախ բուն Երկրից տեղափոխել այդ կենտրոնները՝ կարծելով, թեայդտեղ զինված գործողություններ ծավալելով հնարավոր է լուծելժողովրղի ազատագրության հարցը։
Հաշվի առնելով Հայկական Հարցի միջազգայնացած լինելը՝հեղափոխական կուսակցությունները միամտաբար կարծում էին, թեՀայկական Հարցի վերջնական լուծման իրավարարի փրկիչ դերը, իվերջո, վևրապահվելու է միջազգային դիվանագիտությանը։
Հայ ազատագրական շարժմանը խանգարող մյուս հանգամանքը այնֆինանսավորող, նյութապես ապահովող արտաքին ու ներքին կայուն, քիչ թե շատ նշանակալի ուժերի բացակայությունն էր։ Շարժումընյութապես քիչ թե շատ ապահովում էին աշխատավորականզանգվածները, որոնց օժանդակությունը չէր կարող բավարար լինել։Ուստի պայքարի ղեկավար ուժերը հարկադրված էին երբեմննյութական ռեսուրսներ ձեոք բերել ոչ ցանկալի եղանակով՝ բռնիմեթոդներով;
Շարժման առջև  մեծ խոչընդոտ էր Արևմտյան Հայաստանումայլազգի, քուրդ ստվար բնակչության առկայությունը, որի հետդաշինքը կամ գոնե նրա չեզոքացումը կենսական խնդիր էր, թեևկյանքը ցույց տվեց, որ քրդերի հետ դաշինքը անիրականանալի է։Ավելին, քրդությունը չեզոք չէր։ Հավակնելով տիրանալ հայոց երկրին՝ինքն էլ ակնհայտ թշնամանքով էր տրամադրված հայության հանդեպ։Հիմնականում հենց քուրդ բեկերն ու աղաներն էին հանդես գալիսարևմտահայության հարստահարողի դերում։ Իշխանություններըքրդերի ուժերն օգտագործում էին հայության պայքարը զսպելուհամար՝ բնականաբար առաջ բերելով հայ զինյալների պատասխանհակահարվածը։
Պայքարի կոնկրետ ձևերի ու միջոցների ընտրության խնդրում հայազատագրական շարժումը երկար որոնումների անհրաժեշտությունչզգաց։ Մի կողմից՝ նա իր աչքի աոաջ ուներ XIX դարի ընթացքումուրիշ ազգերի մղած և հաճախ հաղթանակով ավարտված պայքարիօրինակները, մյուս կողմից՝ արևմտահայ իրականության կոնկրետպայմաններն իրենք էին հուշում, երբեմն նաև պարտադրում պայքարինոր ձևեր կամ ճշգրտում արդեն հայտնի ձևերը։
Ստեղծված պայմաններում անհնարին համարելով կանոնավոր կռիվըթուրքական բռնապետության դեմ՝ հայ զինյալ պայքարը ղեկավարողկուսակցությունները (Հնչակ, Դաշնակցություն) փարվեցինՀայդուկային (պարտիզանական) պայքարի գաղափարին, քանի որկանոնավոր պատերազմ, իսկական ճակատամարտեր անհնար էին։
Այսպիսով, հայ ժողովրդի ազատագրական զինված պայքարըհիմնականում ստանում է ֆիդայական կռիվների կերպարանք։Ֆիդային (հայդուկը) թուրքական բռնակալության դեմ պայքարողժողովրդական վրիժառուն էր, որր տուն ու ընտանիք թողած՝ իրեննվիրաբերել էր հայրենիքի ազատագրության գործին։ Նամարմնավորում էր ազգի կռվող ոգին, նրա արիությունը, վեհանձնությունը և անկոտրում կամքը։
Սուլթանական կառավարության հայաջինջ քաղաքականությանհետևանքով ծայրահեղ աննպաստ պայմաններում ընթացող հայազատագրական շարժումը հայդուկային պայքարի հետ մեկտեղհարկադրված էր որդեգրել նաև պայքարի այլ՝ անգամ ծայրահեղ ձևեր, քանզի աբդուլհամիդյան անմարդկային ռեժիմի դեմ կռվում դեպիազատություն տանող պայքարի բոլոր միջոցներն արդար էին։
Հայոց ազատամարտը, չսահմանափակվելով հայդուկային կռիվներով, լրացվում էր զինյալ պայքարի այնպիսի ձևերով, ինչպիսիք էինինքնապաշտպանական կռիվները, արշավանքները, անհատականահաբեկումները և այլն;
Այսպիսին էր հայ ազատագրական զինված պայքարի առաջին փուլիմարտավարությունը՝ ռոմանտիկ ու ոչ իրատեսական, բայցմիանգամայն բնորոշ ազատագրական պայքարի ղեկավարների այդշրջանի աշխարհայացքին։

Արևմտահայերի ազգային ժողովի ստեղծումը

Related image
Արևմտահայերի առաջին համագումարը
 (փախստականների համագումար) կայացել է 1917 թվականի մայիսի 2-11-ին, Երևանում։ Մասնակցել է 59 պատգամավոր, մոտ 400 հյուր (քաղաքական կուսակցությունների, հոգևորականության, արևմտահայ գաղթականներին օգնող ռուսական, անգլիական, ամերիկյան հայանպաստ կազմակերպությունների ներկայացուցիչներ)։ Համագումարի պատվավոր նախագահ է ընտրվել Անդրանիկը։
Քննարկվել են արևմտահայերի ֆիզիկական գոյության պահպանման, տնտեսական վերականգման, Արևմտյան Հայաստանի վերաշինման, աճող սերնդի կրթության և դաստիարակության հարցերը։ Եվ այդ կապակցությամբ միջոցառումների մշակումը համագումարը համարել է Հայկական հարցի լուծման հնարավոր ուղի, քանի որ արևմտահայերի ճակատագիրը դրվում էր որպես Հայկական հարցի մաս։
ամագումարն ընդունել է, որ Հայկական հարցի արծարծումը պետք է վստահվի Եվրոպայում հայկական պատվիրակությանը, որի կազմի մեջ մտնում էին նաև արևմտահայեր։ Որոշվել է հատուկ հանձնաժողովի հանձնարարել մշակել և ներկայացնել Արևմտյան Հայաստանում բարենորոգումների ծրագիր։ Համագումարում ի հայտ են եկել արևմտահայ և արևելահայ կազմակերպությունների միջև եղած տարաձայնությունները։ Ընտրվել է Արևմտահայ ազգային խորհուրդ (15 անդամով, որից 8-ը՝ դաշնակցական, մնացածը՝ ռամկավար, հնչակ, սոցիալ-դեմոկրատ բոլշևիկներ)։ Խորհրդի մեջ են մտել Անդրանիկը, Զ. Եսայանը, Ա. Թերզիբաշյանը, Գ. Հայկունին, Լ. Շանթը, Կ. Սասունին, Սեպուհը, Ս. Բորոյանը, Արտ. Դարբինյանը, Հ. Գալիկյանը և ուրիշներ։ Համագումարը ողջույնի հեռագիր է ուղարկել Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարությանը, քննարկել Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Հայաստանում ստեղծված իրավիճակը, նպաստել հայ ժողովրդի ուժերի համախմբմանը՝ գաղթականներին օգնելու հարցում, կոչ արել Հայկական հարցի լուծման գործում միասնության և ակտիվ գործողությունների, դատապարտել է թուրքական իշխանությունների կազմակերպած հայկական ցեղասպանությունը։

Զեյթունի ապստամբությունը

Image result for Զեյթունի ապստամբությունը
Թուրքական իշխանության գլխավոր նպատակներից էր նաև հայոց ազատամարտի մեկ այլ
միջնաբերդի՝ Զեյթունի վերջնական հպատակեցումը: 1895թ. ամռանը Զեյթունի և Լեռնային Կիլիկիայի մի շարք այլ բնակավայրերի հայությանը զինված պայքարի նախապատրաստելու համար Զեյթուն են գալիս հնչակյան գործիչներ: Նրանք խորհրդակցության են հրավիրում Զեյթունի իշխաններին, տեղացի գյուղապետերին, հոգևոր գործիչներին: Հասկանալով և իմանալով, որ կառավարությունը ուժեր է կենտրոնացնում Զեյթունի հետ հաշվեհարդար տեսնելու համար, քաջակորով զեյթունցիները որոշում են նրանց դիմավորել զենքը ձեռքին: Ապստամբության փաստական ղեկավար դարձավ Նազարեթ Չավուշ Նորաշխարհյանը:
Երեք օր անց քաջամարտիկ լեռնականները գրավեցին Զեյթունի կառավարչատունը՝ գերելով բոլոր պաշտոնյաներին, ապա գրավեցին գյուղաքաղաքի թուրքական զորանոցը և գերված 700 թուրք զինվորներին ստիպեցին գլուխները խոնարհած անցնել վանահոր թրի տակով:
Ապա հայերը գրավեցին երկու թնդանոթ, երեք հարյուրից ավելի հրացան և ռազմամթերք: Ստեղծվում է Զեյթունի ժամանակավոր կառավարությունը՝ Աղասու գլխավորությամբ: Ձևավորվում է նաև զինվորական խորհուրդը: Զորանոցի վրա բարձրացվում է «Զեյթունի անկախ իշխանության» կարմիր դրոշը:

Читать далее